sokaklarda yürümek bazen acı veriyor,
gülümsemelerden arınmış, gri olanı görmek..
umutlarım üzerimden çalınmış gibi hissetmesem de,
karanlığın bir şekilde elini uzattığını bilmek..
..
yorucu karanlıklarda koşmak bu kadar uzakken,
tam kucağına düşmek yine gözyaşı havuzunun..
sesimi duyuramamanın ağırlığını bilmezdim hiç,
gözlerim yorgun ve karanlığa akıyor yine..
..
hayata dair anlamaya çalıştığım şeyleri unuttum artık.
sadece bir şeye inanıp kollarıma sardım..
onu umudumun etrafına sarmalayıp,
beklemeyi gözyaşına tercih eder oldum..
..
ben aslında bi kadın sevdim..
elleri pamuktan,
ruhu huzurdan,
kalbi umuttan yaratılmış..
..
bedeni bu kadar iyiliğin bir araya gelemeyeceğine inanıp,
onun yoluna taş koyar olmuş..
ruhunu yavaşlatıp, nefesini kontrol eder olmuş..
sessiz ve en derinden..
..
ben aslında bir kadın sevdim..
beni ailemden bile çok sevebilen,
gözleri yaşlı, dilinde ismim olan..
karanlıkta aydınlanmayı bekleyen..
..
konuşup kendimi duyuramamak o kadar kötü ki,
görmek isteyip, görememek gibi..
zorla susup, gözlerimi silmek var ki..
kenardan süzülen yaşlara engel olunamıyor..
..
bana sitemde bulunurdu hiç yazmıyorum diye,
içimdeki aşk ve huzurdan başka elimde bir şey yok derdim..
benim cümlelerim yalnızlıktan ellerime düşerdi,
çünkü sarılamadığımda huzuruma, yalnızlığıma sarılırdım..
..
yine sarılıyorum..
fakat yalnızlığıma değil,
umutlarıma sarılıyorum,
hissedilmesi gereken..
..
bekliyorum o çok sevdiğim kadını,
bana seslenişinin gözyaşıyla olmadığı,
huzurla gülümsediği seslenişi.
çok özledim onu..
..
bir çok kadın sevdim ve sevildim,
hiçbiri böyle hissettiremedi aciz bedenimi..
ilk defa bir gelecek gördüm ruhumla,
bekliyorum sessiz bi duruşla..
..
iyi olmasını beklediğim bi beden,
bi ruh ve bi gülümseme var..
huzurlu olmayı bana öğreten,
o ince dokunuşuyla..
..
çok özledim demekten başka bir şey söylemez dilim,
anlatamasam da, gösteremesem de orada olduğumu,
hissedeceği anı bekler dururum ufacık bir umutla,
ve minik bi gözyaşıyla..
konu # “sessizlik korkuların en büyüğüdür..”
sessiz kelimeler
1 yorum ↓